Alergiczny nieżyt nosa - jest to zapalenie błony śluzowej nosa powstałe jako efekt nadmiernej reakcji (nadwrażliwości) na substancję, która u zdrowych osób nie wywołuje żadnej zmiany. Może wystąpić już u małych dzieci. Z większą częstością występuje u młodzieży, 10-15% młodych ludzi dotkniętych jest tą dolegliwością. Ogółem częstość występowania alergii szacuje się na około 35% populacji.

Aparaty słuchowe - to urządzania, które osobom niedosłyszącym bez wględu na wiek umożliwiają lepsze słyszenie. Dzięki aparatom słuchowym możesz aktywnie uczestniczyć w życiu towarzyskim, rozmowach i jeszcze bardziej cieszyć się z otaczającego Cię świata. Zasada działania aparatów słuchowych sprowadza się do wzmocnienia sygnałów akustycznych, pochodzących z otoczenia. Dostępne dzisiaj aparaty słuchowe w większości są oparte na technologii cyfrowej. Oznacza to, że są w stanie przetwarzać praktycznie wszystkie sygnały normalnie słyszane przez człowieka, bez względu na ich głośność, barwę czy czas trwania. Są miniaturowym komputerem, który potrafi rozróżnić poszczególne dźwięki i odpowiednio dostosować się do określonej sytuacji akustycznej.

Ze względu na budowę rozróżniamy aparaty:
- wewnątrzuszne - elektronika umieszczona jest w obudowie aparatu wykonanej na podstawie wycisku będącego odzwierciedleniem kształtu ucha pacjenta,
- zauszne - znajdują się za uchem i połączone są z wkładką uszną za pomocą miękkiego wężyka (dźwiękowodu),
- okularowe (na przewodnictwo kostne).

Audiometria mowy - określa zdolność rozumienia mowy przy różnym jej natężeniu przy pomocy odpowiednio dobranych testów słownych. Podczas badania pacjent słucha słów ułożonych w odpowiednie listy podawanych z różnym natężeniem dźwięku. Zadaniem pacjenta jest powtórzenie tego, co usłyszał. Wynikiem badania jest tzw. krzywa lub funkcja artykulacyjna, która pokazuje procent właściwe zrozumianych słów przy określonym poziomie głośności sygnału mowy. Jest to badanie szczególnie ważne u osób przygotowywanych do protezowania słuchu.

Audiometria tonalna - umożliwia określenie wielkości ubytku słuchu z zastosowaniem dźwięków tonalnych o określonej częstotliwości z zakresem 125-8000 Hz i wyższych. Jest to badanie subiektywne i daje jedynie orientacyjny wgląd w wielkość i rodzaj niedosłuchu. Badanie przeprowadza się zarówno na drodze przewodnictwa powietrznego (dźwięki podawane przez słuchawki nauszne), jak i przewodnictwa kostnego (dźwięki podawane za pomocą wibratora umieszczonego za małżowiną uszną - na wyrostku sutkowatym). Próg słuchu dla każdej badanej częstotliwości wyznacza minimalne natężenie danego dźwięku słyszalne przez pacjenta - tak powstaje audiogram z krzywą progową słyszenia dla przewodnictwa powietrznego i kostnego.

Audiometria w wolnym polu słuchowym - badania słuchu przeprowadza się  przy użyciu głośników podłączonych do audiometru i umieszczonych w odległości około 1 m po obu stronach badanej osoby. Służy ono między innymi do oceny skuteczności dopasowania aparatów słuchowych. W badaniu audiometrii w wolnym polu najczęściej wykorzystuje się testy słuchowo - liczbowe, dzięki czemu uzyskuje się informację o stopniu poprawy rozumienia mowy po zastosowaniu aparatu słuchowego czy implantu ślimakowego.

BERA (ang. Brainstem Evoked Response Audiometry) - badanie słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu. Zapisu tych potencjałów dokonuje się z wykorzystaniem zamieszczonych na głowie pacjenta elektrod i po zastosowaniu u pacjenta odpowiednio dobranego dźwięku podawanego na słuchawki nagłowne lub wewnątrzusznie. Badanie jest obiektywne, nieinwazyjne i precyzyjnie określa miejsce uszkodzenia słuchu na drodze słuchowej. Wymaga od pacjenta jedynie wyciszenia i odprężenia się.

Bronchoskopia - zabieg diagnostyczny polegający na wziernikowaniu oskrzeli przy użyciu sztywnych bronchoskopów lub fiberoskopów. Umożliwia usunięcie ciała obcego lub drobnych zmian chorobowych do badania histopatologicznego i bakteriologicznego. Czasem może służyć podaniu leków do oskrzeli.

Błędnik - mieści się w kości skroniowej w bezpośredniej bliskości ślimaka i razem tworzą ucho wewnętrzne. Stanowi część układu odpowiedzialnego za utrzymanie równowagi.

Chodrektomia - usunięcie struny głosowej najczęściej z powodu nowotworu zlokalizowanego do części struny.

Chrapanie - jest jedną z najczęstszych dolegliwości związanych ze snem. Chrapanie jest hałaśliwym dźwiękiem powstającym podczas oddychania w czasie snu, wywołanym przez wibrację miękkich tkanek podniebienia i tylnej części gardła. Hałas w czasie chrapania może przekroczyć nawet 90 dB. Wybudza to ze snu osobę chrapiącą, rodzinę, prowadzi do niedostatku snu i przewlekłego zmęczenia.  Znacznie poważniejszym problemem związanym z chrapaniem jest bezdech w czasie snu.

Chrypka - jest to zmiana głosu na szorstki, matowy. Jest to objaw różnych chorób krtani.  Jedną z częstszych przyczyn chrypki są ostre stany zapalne krtani, inne przyczyny to urazy okolicy szyi, obrzęk alergiczny,  zawodowe uszkodzenia strun głosowych - guzki śpiewacze; guzy łagodne i nowotwory złośliwe krtani, niedowłady i porażenia strun głosowych związane z uszkodzeniem nerwów zaopatrujących krtań.

Drenaż ucha środkowego - nacięcie błony bębenkowej i założenie mikroskopijnego drenika (w kształcie szpulki) do naciętej błony. Celem jest odbarczenie ucha środkowego i przywrócenie prawidłowej wentylacji ucha.

Duszność - subiektywne poczucie braku powietrza. Jest objawem różnych schorzeń, między innymi zwężenia dróg oddechowych (np. obrzęków, ciał obcych lub guzów krtani, tchawicy i oskrzeli).

Endoskopia - wziernikowanie narządów (przez otwory naturalne ciała) przy użyciu sztywnych lub giętkich (fiberoskopia) endoskopów zawierających światłowody i umożliwiających oglądanie powiększonych obrazów na ekranie monitora, zapisywanie obrazów w pamięci komputera, odtwarzanie i porównywanie z poprzednimi badaniami.

ENG - badanie elektronystagmograficzne - nieinwazyjna metoda pozwalającą na przeprowadzenie szczegółowej oceny funkcji części przedsionkowej błędnika, czyli struktury anatomicznej, która bierze udział w zachowaniu równowagi ciała w spoczynku i podczas ruchu. Badanie trwa około 30 minut i służy diagnostyce uszkodzenia błędnika, który jest elementem ucha wewnętrznego, a jego uszkodzenie powoduje wystąpienie zawrotów głowy i często również zaburzeń równowagi, może także być objawem wielu poważnych schorzeń, głównie neurologicznych.

Ezofagoskopia - wziernikowanie przełyku przy użyciu sztywnych endoskopów lub fiberoskopów (ezofagofiberoskopia) - zabieg diagnostyczny lub leczniczy wykonywany najczęściej w przypadku podejrzenia ciała obcego, jak i stwierdzenia ewentualnej przyczyny zaburzeń połykania.

FESS (ang. Functional Endoscopic Sinus Surgery) - czynnościowa endoskopowa operacja zatok przynosowych - nowoczesny sposób operacji zatok polegający na udrożnieniu  kompleksów ujściowo-przeowodowych, do których uchodzą zatoki. Operacja przeprowadzana jest przez nos, a jej celem jest odtworzenie prawidłowego drenażu i wentylacji zatok i odtworzenie prawidłowego toru oddechowego przez nos.

Głuchota jest to całkowita utrata zdolności słyszenia i rozróżniania dźwięków. Głuchota jest objawem lub skutkiem różnych chorób lub wad ucha lub układu nerwowego.

Najczęstsze rodzaje głuchoty:
- dziedziczna � spowodowana przenoszeniem genów warunkujących głuchotę z pokolenia na pokolenie (istnieje ok. 100 wad lub zespołów wad uwarunkowanych genetycznie),
- wrodzona - powstaje w życiu płodowym na skutek np. choroby wirusowej matki przebytej podczas ciąży,
- nabyta - wynika z działania czynników uszkadzających narząd słuchu po urodzeniu np. zapalenie opon mózgowych.

Do najczęstszych czynników uszkadzających słuch należą:
- czynniki zapalne uszkadzające ucho wewnętrzne lub nerw słuchowy (też uogólnione choroby zakaźne wirusowe i bakteryjne),
- czynniki ototoksyczne � leki (np. antybiotyki aminoglikozydowe, leki moczopędne, leki używane w chemioterapii nowotworów), substancje chemiczne (fosfor, ołów),
- czynniki zawodowe - hałas, gwałtowne zmiany ciśnienia (wybuch, choroba kesonowa), narażenie na czynniki chemiczne,
- nowotwory uszkadzające ucho, nerw słuchowy lub drogi i ośrodki w centralnym układzie nerwowym,
- uraz psychiczny - jest to tzw. głuchota czynnościowa.

W celu umożliwienia odbierania bodźców słuchowych u osób głuchych stosuje się implanty ślimaka, które zastępują funkcję ucha wewnętrznego. Odbywa się w nich przetworzenie sygnału akustycznego na sygnał elektryczny, który pobudza nerw słuchowy i daje wrażenie słyszenia dźwięku, lub implanty pniowe np. u osób po uszkodzeniu obustronnym nerwów słuchowych, dzięki którym pobudzane są bezpośrednio ośrodki słuchowe w pniu mózgu.

Implant ślimakowy - jest to elektroniczna proteza receptora słuchowego, zapewniająca osobom głuchym i głęboko niedosłyszącym odbiór dźwięków poprzez bezpośrednią stymulację nerwu słuchowego.

System implantu ślimakowego składa się z:
- części wewnętrznej - implantu ślimakowego, wszczepianego do ucha wewnętrznego podczas operacji mikrochirurgicznej; elektrody implantu stymulują poszczególne grupy włókien nerwu słuchowego w ślimaku, co mózg rozpoznaje, jako dźwięki,
- części zewnętrznej - procesora mowy, który odbiera dźwięki a następnie przekształca je w sygnały i przesyła przez skórę do implantu ślimakowego.

Implant zakotwiczony Baha - wszczepialne urządzenie wspomagające słyszenie, działające w oparciu o bezpośrednie przewodnictwo kostne. Oznacza to, że sygnał jest przekazywany do ucha wewnętrznego (ślimaka) drogą kostną - za pośrednictwem kości czaszki, z pominięciem nieprawidłowo funkcjonujących struktur przewodzeniowych, czyli przewodu słuchowego i struktur ucha środkowego.

Implanty zakotwiczone Baha stosuje się u tych pacjentów z wadami słuchu typu przewodzeniowego lub mieszanego (przewodzeniowo- odbiorczego), którzy nie mogą korzystać z klasycznych aparatów na przewodnictwo powietrzne. Są one rozwiązaniem dla osób u których funkcjonuje część odbiorcza ucha czyli ślimak, natomiast mają uszkodzone lub niewykształcone części przewodzeniowe: przewód słuchowy zewnętrzny lub ucho środkowe. 

Inhalacja - wdychanie leku w postaci rozpylonych cząsteczek, gazu lub pary. Służy leczeniu chorób gardła, krtani tchawicy, oskrzeli i płuc.

Kinezyterapia - czyli "leczenie ruchem" jest szeroko stosowaną i uznaną metodą leczenia i rehabilitacji zawrotów głowy pochodzenia zarówno w przedsionkowego jak i pozaprzedsionkowego. Metoda ta w Polsce została wprowadzona przez Prof. Lucynę Pośpiech i jest szeroko wykorzystywana przede wszystkim u pacjentów  z uszkodzeniem obwodowej części narządu przedsionkowego, jak również w wybranych przypadkach tzw. uszkodzeń ośrodkowych. Zasada kinezyterapii oparta jest na zestawach ćwiczeń dostosowanych indywidualnie do możliwości pacjenta i prowadzonych pod opieką terapeuty. Ćwiczenia mają na celu promowanie procesów kompensacji i habituacji, których wystąpienie jest niezbędne do wyrównania deficytów funkcjonalnych występujących przy uszkodzeniu narządu równowagi. Kinezyterapia jest metodą nieinwazyjną i systematycznie stosowana przynosi bardzo dobre efekty.

Koblacja - to unikalna, opracowana na przełomie XXI wieku, opatentowana metoda chirurgii tkanek miękkich. Tradycyjne narzędzia elektrochirurgiczne są używane od początku XX wieku. Ich główną wadą jest duża ilość wydzielanego ciepła. Prowadzi to do oparzeń sąsiednich komórek, szeregu powikłań oraz długiej rekonwalescencji. Podobne efekty uboczne daje technologia laserowa. Tam również wytwarzane są ekstremalnie wysokie temperatury. Dodatkowo używając laserów narażamy personel i pacjentów na uszkodzenie wzroku. Koblacja to nowa metoda objętościowego usuwania tkanek. Szereg cech czyni z koblatora niezastąpione narzędzie w nowoczesnej praktyce chirurgicznej. Koblacja znalazła szerokie zastosowanie w laryngologii, artroskopii, chirurgii kręgosłupa, ginekologii, urologii i laparoskopii a także w dermatologii i chirurgii plastycznej. Nazwa Koblacja (Coblation) oznacza kontrolowaną ablację.

Konikotomia - jest zabiegiem ratującym życie. Polega na nacięciu więzadła pierścienno-tarczowego w obrębie krtani w celu odtworzenia drożności dróg oddechowych.

Krtań - jest narządem zbudowanym z chrząstek, więzadeł i mięśni. Stanowi część dróg oddechowych i jest położona na szyi między gardłem a tchawicą. Bierze udział w oddychaniu, tworzeniu głosu oraz funkcji obronnej układu oddechowego - kaszlu.

Laryngektomia - operacja polegająca na usunięciu krtani z powodu nowotworu złośliwego. Przy usunięciu całej krtani mówimy o laryngektomii całkowitej, przy usunięciu części - o laryngektomii częściowej.

Laryngoskopia - zabieg diagnostyczny wziernikowania krtani. Laryngoskopia pośrednia polega na oglądaniu obrazu krtani odbitego w lusterku. Laryngoskopia bezpośrednia (direktoskopia) jest wziernikowaniem krtani przy użyciu endoskopów w pozycji leżącej.

Migdałki - są to znajdujące się w gardle skupiska tkanki limfatycznej stanowią pierwszą linię obrony przed szkodliwymi czynnikami np. wirusami, bakteriami.

Tkanka chłonna gardła stanowi tzw. pierścień Waldeyera, w skład którego wchodzą:
- migdałki podniebienne widoczne na bocznych stronach gardła za łukami podniebiennymi,
- migdałek gardłowy umiejscowiony na tylnej ścianie nosowej części gardła w bezpośrednim sąsiedztwie nozdrzy tylnych (jest niewidoczny przez usta, ukryty za fałdem podniebienia miękkiego),
- migdałki trąbkowe - skupiska tkanki limfatycznej znajdujące się w sąsiedztwie gardłowego ujścia trąbek słuchowych,
- migdałek językowy znajdujący się u nasady języka oraz  liczne, mniejsze skupienia tkanki chłonnej rozsiane w błonie śluzowej gardła.

Mikrootoskopia - badanie ucha przy użyciu mikroskopu. Mikroskop, powiększając obraz kilkakrotnie, umożliwia dokładną ocenę błony bębenkowej, struktur ucha zewnętrznego i środkowego.

Myringoplastyka - operacja ucha środkowego. Polega na rekonstrukcji błony bębenkowej  wykonanej przy użyciu powięzi skroniowej, ochrzęstnej lub chrząstki. Stanowi etap tympanoplastyki.

Niedosłuch - jest to pogorszenie zdolności słyszenia dźwięków. Niedosłuch może być wrodzony -obecny już w momencie urodzenia dziecka jako skutek wad genetycznych lub czynników uszkadzających płód. Uszkodzenie słuchu może powstać w każdym wieku po urodzeniu - jest to niedosłuch nabyty. Przyczyny niedosłuchów nabytych są różne: przewlekłe stany zapalne uszu, uogólnione infekcje wirusowe i bakteryjne, leki ototoksyczne, urazy, nowotwory, nadmierna ekspozycja na hałas.

Ze względu na miejsce uszkodzenia narządu słuchu wyróżnić można:
- niedosłuch przewodzeniowy - powstający w wyniku uszkodzenia ucha zewnętrznego lub środkowego,
- niedosłuch odbiorczy � będący skutkiem uszkodzenia ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego,
- niedosłuch mieszany - dotyczący ucha środkowego i wewnętrznego,
- niedosłuch centralny - efekt uszkodzenia dróg słuchowych w mózgu.

U małych dzieci z dużym niedosłuchem obserwuje się brak rozwoju lub opóźnienie rozwoju mowy oraz zaburzony rozwój emocjonalny, psychiczny i poznawczy.
W przypadku podejrzenia wady słuchu należy wykonać diagnostykę otologiczną i audiologiczną. Na podstawie badań można określić stopień niedosłuchu i jego przyczynę oraz zastosować odpowiednie leczenie. U osób ze schorzeniami ucha zewnętrznego lub środkowego wdraża się leczenie farmakologiczne lub operacyjne. W przypadkach, w których wyleczenie jest niemożliwe metodą, która pozwala na poprawę słyszenia, jest zastosowanie odpowiednich aparatów słuchowych lub implantu ślimakowego.


Oczopląs -  definiowany jest jako rytmiczny, niezależny od woli, skojarzony i naprzemienny ruch gałek ocznych w płaszczyźnie poziomej lub pionowej. Oczopląs jest wynikiem uszkodzenia mechanizmów kontrolujących ruch gałek ocznych, najczęściej jest wyrazem uszkodzenia pewnych struktur w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, w tym układu równowagi. Wystąpienie oczopląsu pacjent odczuwa zazwyczaj jako zawroty głowy, często towarzyszą im dodatkowo objawy wegetatywne w postaci nudności a nawet wymiotów. W postępowaniu diagnostycznym, oprócz badania przez lekarza internistę i neurologa, konieczna jest konsultacja lekarza laryngologa (zazwyczaj wykonuje się badanie videonystagmograficzne w celu oceny stanu narządu przedsionkowego).

Operacja ucha radykalna  - zabieg operacyjny podczas którego usuwa się zmiany zapalne w kości wyrostka sutkowatego i jamy bębenkowej i wytwarza dużą wspólną jamę z wyrostka i przewodu słuchowego. W formie zmodyfikowanej (zachowawczej) operator stara się zachować łańcuch kosteczek i błonę bębenkową aby poprawić słuch.

Ossikuloplastyka - rekonstrukcja łańcucha kosteczek w celu poprawy słuchu. Stanowi etap tympanoplastyki.

Otoemisje akustyczne - dźwięki wytwarzane przez komórki zmysłowe ucha wewnętrznego (ślimaka). Badanie wywołanych otoemisji akustycznych znalazło zastosowanie w diagnostyce słuchu u noworodków i małych dzieci, a także w lokalizacji uszkodzeń słuchu u osób dorosłych.

Otoskleroza - jest chorobą ucha środkowego i wewnętrznego, polegająca na degeneracji i patlogicznym kostnieniu okolicy okienka owalnego i unieruchomieniu strzemiączka - jednej z kosteczek słuchowych. Objawia się zazwyczaj obustronnym narastającym niedosłuchem, któremu mogą towarzyszyć szumy uszne i zawroty głowy.

Otoskopia - badanie ucha za pomocą wziernika i lampy czołowej lub otoskopu - sprzętu dostępnego w  gabinetach lekarzy rodzinnych i gabinetach laryngologicznych.

Paracenteza - nacięcie błony bębenkowej w celu odbarczenia ucha środkowego w ostrym lub przewlekłym zapaleniu ucha środkowego.

Proteza głosowa - umożliwia porozumiewanie się z otoczeniem pacjentom po operacji całkowitego usunięcia krtani. Wprowadzona do rehabilitacji w Holandii w latach 80-tych. Obecnie stosowane nowoczesne protezy są niskooporowe i określane jako stałe, gdyż wymagają wymiany co 2-3 miesiące. Ich stosowanie ułatwia i przyspiesza rehabilitację głosu. Prosty sposób oczyszczania protezy i jej niewielkie rozmiary powodują, że może być stosowana u pacjentów w każdym wieku.

Próby kaloryczne - to najważniejsza metoda klinicznej oceny narządu przedsionkowego. Polegają na stymulacji błędników, każdego z osobna wodą lub powietrzem o określonej temperaturze. Próby te pozwalają zorientować się czy błędnik reaguje prawidłowo, czy też nastąpiło uszkodzenie jego funkcjonowania.

Próby nadprogowe - umożliwiają umiejscowienie uszkodzenia w niedosłuchach odbiorczych, wspomagają progową audiometrię tonalną. Są jednak badaniami subiektywnymi. Najczęściej stosowaną metodą jest próba SISI - przy jej pomocy ocenia się zdolność różnicowania niewielkich przyrostów natężenia dźwięku.

Próby położeniowe - próby wykonywane w diagnostyce zawrotów głowy i zaburzeń równowagi. Służą do oceny oczopląsu wywoływanego poprzez ułożenie pacjenta na plecach, na prawym i na lewym  boku, w pozycji na wznak z odchyloną głową oraz przy zmianach pozycji z siedzącej na leżącą.

Punkcja zatok szczękowych - zabieg diagnostyczno-leczniczy wykonywany zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym. Polega na wprowadzeniu igły bądź drenu do wnętrza zatoki szczękowej i jej przepłukiwaniu. Umożliwia usuwanie z zatoki wydzieliny ropnej i  podawanie do jej wnętrza leków. Podstawowym wskazaniem do punkcji jest ostre zapalenie zatok szczękowych.

Sinu-Ject -  nowoczesna metoda wykonywania punkcji zatok szczękowych. Dren do wnętrza zatoki jest zakładany przy pomocy automatycznego urządzenia przebijającego jej ściankę. Zabieg wykonuje się w warunkach ambulatoryjnych w znieczuleniu miejscowym. Założony dren pozwala na wielokrotne przepłukiwanie wnętrza zatok i podawanie leków bez konieczności ponownego przekłuwania ścianki zatoki. Usunięcie drenu po zakończeniu leczenia jest szybkie i bezbolesne.

Screening słuchu noworodków -  corocznie około 2 na 1000 urodzonych dzieci rodzi się z głębokim niedosłuchem lub głuchotą. Aby dać szansę niesłyszącemu dziecku nauczenia się mowy, należy rozpoznać ten niedosłuch w pierwszym półroczu życia dziecka i zaopatrzyć dziecko w aparat słuchowy. W tym celu wykonuje się badania przesiewowe słuchu u wszystkich noworodków. Są to badania otoemisji akustycznych nieinwazyjne, niebolesne krótkotrwałe badania wykonywane na oddziale noworodkowym. W przypadku nieprawidłowego wyniku badania przesiewowego dziecko wymaga diagnostyki w pracowni badań słuchu dla małych dzieci.

Słuchowe potencjały wywołane -  badanie polega na zapisywaniu fal mózgowych powstających w drodze słuchowej centralnego układu nerwowego jako odpowiedź na podawane do ucha dźwięki.  Stosuje się je w diagnostyce słuchu małych dzieci oraz lokalizacji miejsca uszkodzenia narządu słuchu u osób dorosłych.

Stapedektomia/stapedotomia - zabieg operacyjny usunięcia strzemiączka/części strzemiączka, wykonywany najczęściej w przebiegu otosklerozy. Strzemiączko jest zastąpione protezką, którą umieszcza się w okienku owalnym /lub otworze w płytce strzemiączka i łączy się z kowadełkiem.

Ślimak - umiejscowiony w kości skroniowej tworzy razem z błędnikiem ucho wewnętrzne. Ślimak jest narządem słuchu i odpowiada za przetworzenie energii mechanicznej, jaką jest dźwięk,  w energię elektryczną, którą jest impuls newrowy.

Tonsillektomia - zabieg operacyjny całkowitego usunięcia migdałków podniebiennych.

Tonsillotomia - częściowe usunięcie migdałków podniebiennych najczęściej stosowane u dzieci  z powodu zbyt dużych rozmiarów migdałków.

Tracheotomia - operacja nacięcia pierścieni tchawicy i założeniu rurki do tchawicy. Zabieg ma na celu odtworzenie drożności dróg oddechowych przez ominięcie przeszkody w krtani lub gardle.

Tracheostomia - wytworzenie trwałego połączenia tchawicy ze skórą na szyi (polega na wszyciu brzegów tchawicy w skórę szyi) np. po laryngektomii.

Trąbka słuchowa - to przewód łączący jamę bębenkową z jamą nosogardła, ma za zadanie wentylację i wyrównywanie ciśnienia w jamie bębenkowej.

Tympanometria - jest to badanie obiektywne słuchu, nieinwazyjne i określa stan ucha środkowego. Jest elementem badania audiometrii impedancyjnej, jego wynikiem graficznym jest tympanogram. Podczas jego rejestracji ciśnienie powietrza w przewodzie słuchowym zewnętrznym zmienia się w granicach od -200 do +200 daPa, a urządzenie rejestruje zmiany podatności akustycznej ucha środkowego, co świadczy o stopniu ruchomości błony bębenkowej. Zaburzenia ruchomości błony bębenkowej występują m.in. w takich schorzeniach - jak przerost migdałka gardłowego, w niedrożności i stanie zapalnym trąbki słuchowej, wysięku w uchu środkowym i innych.

Tympanoplastyka - operacja ucha środkowego polegająca na usunięciu zmian z jamy bębenkowej z jednoczesną rekonstrukcją łańcucha kosteczek i błony bębenkowej w celu poprawy słuchu.

Tympanoskleroza - patologiczne uwapnienie i zesztywnienie łańcucha kosteczek i błony bębenkowej, które powodują niedosłuch i szumy uszne. Przyczyną tympanosklerozy są wcześniejsze zapalenia ucha środkowego.

Ucho środkowe -  zbudowane jest z:
- jamy bębenkowej z błoną bębenkową i kosteczkami słuchowymi,
- trąbki słuchowej łączącej jamę bębenkową z częścią nosową gardła oraz jamy sutkowej i komórek sutkowych położonych do tyłu od jamy bębenkowej w wyrostku sutkowatym kości skroniowej, służącej przenoszeniu dzwięku do ucha wewnętrznego i wzmacnianiu dźwięków.

Ucho wewnętrzne  - narząd słuchu i równowagi. Zbudowany z części słuchowej - ślimaka i równowagi - przedsionkowej.

Videootoskopia - badanie za pomocą endoskopu wprowadzanego do ucha z uwidocznieniem obrazu na monitorze i zapisem ruchomym obrazu umożliwiającym przechowywanie, odtwarzanie i porównywanie obrazu kolejnych badań.

Videostroboskopia - jest to nowoczesna  metoda badania  krtani przy pomocy sztywnego endoskopu z użyciem światła stroboskopowego, z możliwością dokumentacji filmowej i zdjęć, które pacjent każdorazowo otrzymuje. Metoda ta jest szczególnie przydatna u osób zawodowo posługujących się głosem (np. nauczyciele, mówcy, aktorzy, śpiewacy) oraz w diagnostyce wczesnych procesów nowotworowych w obrębie krtani.

VNG - badanie videonystagmograficzne - polega na rejestracji oczopląsu samoistnego lub wywoływanego przez kamerę video sprzężoną z komputerem. Parametry oczopląsu są rejestrowane i wyliczane przez komputer. Oceniając parametry oczopląsu można określić rodzaj uszkodzenia układu równowagi.

Zatoki przynosowe - jamy powietrzne zlokalizowane w obrębie czaszki, stanowiące  odgałęzienia jam nosa. Spełniają funkcję rezonacyjną i ochronną. Błona śluzowa nosa i zatok pokryta jest rzęskami i wytwarza w ciągu doby 1 litr wydzieliny.

U osób dorosłych obecne są:
- zatoki szczękowe, 
- zatoki sitowe,
- zatoki czołowe,
- zatoki klinowe.

Noworodki i małe dzieci mają tylko zatoki sitowe, a pozostałe zatoki rozwijają się później, zatoki szczękowe w około 5-6 roku życia, zatoki czołowe i klinowe w około 7-10 roku życia.